Over Laurette Levi

Ik schrijf over wat is uitgewist. Over levens die niet in archieven staan, kennis die niet meer doorgegeven wordt, verbindingen die zijn verbroken. Hoe schrijf je over afwezigheid? En wat vind je terug als je gaat zoeken?

In mijn debuutroman – waar ik momenteel aan werk – zoek ik naar mijn Surinaamse voormoeders. In archieven vond ik hun namen, maar niet hun stemmen. Nu probeer ik te begrijpen wie zij waren en wat het betekent om van hen af te stammen. Wat ik vond waren gaten – en de vraag hoe je schrijft over levens die zijn verdwenen.

In mijn literaire non-fictie richt ik me op wat we collectief kwijt zijn. Kleine handelingen worden een lens: zelf textiel maken, een moestuin bijhouden, de stilte opzoeken. Geen conclusies, geen oplossingen. Wel vragen. Wat is er gebeurd met ambachten die generaties voor ons vanzelfsprekend vonden? Waarom is het zo moeilijk geworden om stil te staan, om te rusten, om te groeien in een ander tempo? En wat vinden we terug als we opnieuw beginnen te kijken – naar onze handen, naar de seizoenen, naar elkaar?

Publicaties & selecties
In 2026 werd mijn korte verhaal Wacht op mij geselecteerd voor de shortlist van De Schrijfplaats Schrijfwedstrijd van Aisha Dutrieux. Het verhaal verkent het leven van mijn Surinaamse voormoeders via een fictieve scène.